Op een tropisch eiland ...

Hoe begin je je reis door Sumatra op gepaste wijze?
Door direct na aankomst in een riksja te springen en je rugzak voorop te hangen, en te hopen dat ‘ie er niet af valt :-) Vervolgens ga je tien uur lang in een minibusje zitten waar indonesische karaoke op standje gehoorbeschadiging wordt gedraaid (niemand die meezingt) om de tweede helft van de rit toch maar je oordopjes uit je tas te pakken. Daarna kom je midden in de nacht aan in de jungle, en zie je de volgende ochtend pas dat je écht in de middle of nowhere bent.

Na een dagje gerelaxt te hebben en door de plaatselijke bevolking toegezwaaid te zijn alsof we het koninklijk echtpaar waren, begonnen we aan onze trekking op zoek naar Orang Oetangs. Het was even zoeken door de jungle, maar de oranje rakkers hingen echt gezellig boven ons in de bomen fruit te eten. Wat een geweldige dieren! Het waren een paar dagen van hoog in de bomen kijken op zoek naar de oranje vriendjes en andere apen, door dichtbegroeide jungle lopen, veel klimmen en zweten, alle varianten van noodle-soep eten, op de grond slapen in een tentje, water drinken uit de rivier... en we hebben het nog overleefd ook! :-)
En natuurlijk de onvergetelijke verjaardag van Maurizio in de jungle met onze eerste indonesische Bintang en een geimproviseerd verjaardagstaartje. Erg leuk.

Omdat onze trekkingschoenen nog niet smerig genoeg waren besloten we de vulkaan Sybayak te beklimmen, vanuit Berastagi. Zelfs op honderden meters hoogte ben je hier nog steeds een attractie en hebben we een aantal keer moeten poseren voor de foto. Erg grappig. Tijdens de tocht naar beneden over ‘steps’ zijn we erachter gekomen waarom het woord ‘onderhoud’ op Sumatra niet bestaat. Glibberd, vallend en klauterd waren we gelukkig net voor het donker weer terug en snapten we waarom er werd gezegd ‘ don’t try without a guide’ . Wederom een erg mooie tocht!

Inmiddels zijn we, via alle vervoersmiddelen die Sumatra rijk is, beland op Pulau Weh – een tropisch eiland boven het noordelijkste stukje Sumatra waar je de meest kleurrijke vissen zo in de Indische Oceaan ziet zwemmen. En waar raar wordt opgekeken als je geen dreadlocks hebt. Hoog hippie-gehalte hier :-).
Heerlijk relaxt allemaal, alleen is dan nu helaas toch het onvermijdelijke moment aangebroken dat de eerste voedselvergiftiging zich heeft gemeld. Mau heeft ondervonden dat je inderdaad geen vis moet bestellen in een leeg restaurant, en we zijn blij dat we toch voor het hutje met eigen wc hebben gekozen :-)

Nog een dagje op dit tropische eiland voordat we zondag naar Jakarta vliegen, om daar Frank en Natasja te zien. We hebben al helemaal zin om met z'n vieren aan de Bintang te gaan!